พาศิลปินไทยไปแสดงที่ดูไบ: การเตรียมงาน ระยะเวลา และการขนส่ง

เวลาคือทรัพยากรลำดับแรก

ให้นับเป็นเดือน ไม่ใช่เป็นสัปดาห์ ตั้งแต่การอนุมัติรายการแสดง การจัดการเอกสาร การจองตั๋วเครื่องบิน ไปจนถึงการเตรียมชุดการแสดง แต่ละขั้นตอนขึ้นอยู่กับขั้นก่อนหน้า ความล่าช้าที่ต้นทางจะส่งผลต่อเนื่องไปจนถึงปลายทาง

จุดที่มักถูกประเมินต่ำที่สุดคือการอนุมัติตัวรายการแสดงเอง ตราบใดที่จำนวนศิลปิน ชุดการแสดงแต่ละชุด และเครื่องแต่งกายยังไม่นิ่ง เรื่องอื่นก็เดินหน้าไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นเอกสาร ตั๋วเครื่องบิน หรือหีบใส่ชุด

สุดท้าย เผื่อเวลาอย่างน้อยหนึ่งวันเต็มระหว่างวันที่เดินทางถึงกับวันงาน นี่ไม่ใช่ความสบาย แต่คือส่วนที่รองรับเที่ยวบินล่าช้า สัมภาระตกหล่น หรือการซ้อมที่ใช้เวลานานกว่าที่คิดไว้

เอกสารต้องจัดการล่วงหน้า และเป็นลายลักษณ์อักษร

เงื่อนไขการเข้าประเทศและการทำงานขึ้นอยู่กับสัญชาติของศิลปิน รัฐเอมิเรตส์ที่เกี่ยวข้อง และลักษณะของงานที่รับ เงื่อนไขเหล่านี้เดาเอาเองไม่ได้ และอนุมานจากการเดินทางครั้งก่อนไม่ได้ ต้องให้สถานที่จัดงานหรือผู้จัดงานในพื้นที่ยืนยันเป็นลายลักษณ์อักษร

ให้ตั้งต้นว่าการแสดงที่ได้รับค่าตอบแทนไม่ใช่เรื่องเดียวกับการเดินทางเพื่อพักผ่อน และถามผู้ประสานงานในพื้นที่ตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าใครรับผิดชอบเรื่องใด ต้องใช้เอกสารอะไรบ้าง และต้องส่งภายในวันที่เท่าไหร่

ในส่วนของศิลปิน ตรวจอายุหนังสือเดินทางไว้ล่วงหน้านาน ๆ รวมทั้งความตรงกันของชื่อระหว่างหนังสือเดินทาง ตั๋วเครื่องบิน และเอกสารที่ส่งให้สถานที่จัดงาน ชื่อที่สะกดไม่ตรงกันแก้ได้ภายในไม่กี่วันหากรู้ล่วงหน้า แต่แก้ไม่ได้เลยหากรู้ในคืนก่อนวันงาน

ชุดการแสดงไม่เหมาะกับการโหลดใต้ท้องเครื่อง

ชุดการแสดงไม่ใช่ของที่หาทดแทนได้ที่ปลายทาง ควรถือขึ้นห้องโดยสารทุกครั้งที่ทำได้ โดยใส่ถุงคลุมชุดแบบแข็งหรือหีบที่รักษารูปทรงของชิ้นส่วนที่ขึ้นโครงไว้

เครื่องสวมศีรษะคือจุดวิกฤต ทั้งสูง แข็ง และประดับตกแต่ง พับไม่ได้ และทนแรงกดได้ไม่ดี จึงต้องเดินทางในภาชนะของตัวเอง และไม่ควรแยกจากคนที่สวมมันเลย

เตรียมล่วงหน้าด้วยว่าจะทำอย่างไรเมื่อถึงปลายทาง ทั้งการรีดด้วยไอน้ำ การผึ่งลม และการจัดรูปทรงกลับคืน ชุดที่เพิ่งถูกนำออกจากหีบหลังบินระยะไกลยังไม่พร้อมขึ้นเวที ไม่ว่าจะบรรจุมาดีเพียงใด

• —ถุงคลุมชุดแบบแข็งหรือหีบหนึ่งใบต่อศิลปินหนึ่งคน และไม่ใช้กระเป๋าผ้าอ่อนกับชิ้นส่วนที่ขึ้นโครง
• —เครื่องสวมศีรษะและเครื่องประดับอยู่ในภาชนะเฉพาะ ถือขึ้นห้องโดยสาร
• —ของสำรองหนึ่งชุดสำหรับสิ่งที่มักเสียหาย ทั้งตัวยึด เข็มกลัด ถุงน่อง และรองเท้า
• —เตารีดไอน้ำและราวแขวนชุดที่ใช้ได้ทันทีเมื่อถึงปลายทาง

ที่ปลายทาง: ซ้อมก่อนแสดง

พื้น ความสูง และระยะทาง ไม่เคยเหมือนกับตอนซ้อม ลำดับท่าที่จัดไว้สำหรับความกว้างแปดเมตรต้องหุบเข้า เวทียกสูงเปลี่ยนจังหวะการเข้า และห้องบอลรูมที่ปูพรมเปลี่ยนการไถลของเท้า การซ้อมที่หน้างานแม้เพียงสั้น ๆ แก้ทั้งหมดนี้ได้

ความต่างของเวลาและเครื่องปรับอากาศก็มีผลเช่นกัน ร่างกายที่เพิ่งผ่านการนั่งเครื่องบินหลายชั่วโมง ตามด้วยอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศอีกหลายชั่วโมง จะอุ่นร่างกายได้ช้าลงและบาดเจ็บง่ายขึ้น ให้ใส่เวลาอบอุ่นร่างกายจริง ๆ ลงในรันดาวน์ ไม่ใช่แค่ช่วงทดสอบไมโครโฟน

สุดท้าย ธรรมเนียมเรื่องเครื่องแต่งกายและกรอบของการแสดง ทั้งผู้ชม ลักษณะของงาน และพิธีการ ต้องระบุให้ชัดเจนก่อนตกลงรับงาน ไม่ใช่ปล่อยให้เข้าใจกันเอง เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของทั้งฝ่ายลูกค้าและฝ่ายศิลปิน และต้องเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร